Dom Vukove zadužbine u Beogradu (Kralja Milana 2) bila je kuća nekadašnjeg trgovca Dimitrija Mite Golubovića, sagrađena 1870/71. godine. Zgrada je zidana po projektu arhitekte Aleksandra Bugarskog, jednog od najvećih srpskih arhitekata XIX veka. Arhitekta Branko Tanazević je 1912. godine izgradio jedno krilo sa unutrašnjim dvorištem i tom prilikom je urađena i fasada, koja je sve do danas sačuvala svoj izgled. Dragutin Inkiostri Medenjak, slikar i redovni profesor na Umetničko-zanatskoj školi u Beogradu, uradio je na ulazu 1906-1907. zidne slike, s ornamentima i motivima srpske narodne umetnosti. Četiri alegorijske figure – Vera, Umetnost, Istorija i Prosveta – veoma su pažljivo i uspešno restaurisane 1997. godine.

zaduzbinaZgrada ulazi u red najstarijih i najvrednijih istorijskih spomenika Beograda i posle Terazijske česme, sagrađene 1860. godine, najstariji je objekat na Terazijskom platou. Zavod za zaštitu spomenika kulture grada Beograda ovu zgradu proglasio je 1966. godine spomenikom kulture.

Zgrada i delatnosti koje su se u njoj odvijale, više od 100 godina, utkane su u prosvetnu i kulturnu istoriju srpskog naroda. U zgradi je najpre bilo smešteno Prosvetno odeljenje, a zatim Crkveno, Zadužbinsko i Umetničko odeljenje. Od 1878. do 1952. godine u zgradi je bilo smešteno Ministarstvo prosvete i crkvenih dela: najpre Kneževine i Kraljevine Srbije; od 1918. godine Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, pa Kraljevine Jugoslavije, a posle 1944. godine Ministarstvo prosvete Narodne Republike Srbije.

U okupiranom Beogradu, od 1915. do 1918. godina, zgrada je korišćena kao kancelarija Glavne Intendanture Austro-ugarske vojske i u njoj je bila smeštena i Glavna poštanska uprava.

Posle kapitulacije Kraljevine Jugoslavije 1941. godine, Ministarstvo prosvete je nakratko prestalo sa radom, ali je ubrzo osnovano Odeljenje za nastavu na nemačkom jeziku, koje je tu delovalo sve do oslobođenja Beograda, oktobra 1944. godine.

U novembru 1944. godine osnovano je Povereništvo za prosvetu NR Srbije, koje je početkom aprila 1945. godine preraslo u Ministarstvo prosvete. Ono je u zgradi ostalo sve do 1952. godine, kada su se u nju uselile neke savezne institucije: Savezni zavod za patente; Savezni zavod za produktivnost rada i Redakcija lista Mladost. Od 1988. godine zgrada je dodeljena Vukovoj zadužbini. Generalna rekonstrukcija zgrade obavljena je 1997/98. godine uz pomoć Vlade Srbije. Tom prilikom, veoma uspešno je restaurisan plafon hola, stepenište i ograda, a osvetljenje hola rešeno je savremenim polijelejem.

Tokom 2006. godine, u okviru Projekta Lepša Srbija, obavljena je revitalizacija spoljne fasade Doma Vukove zadužbine, koju su finansirali grad Beograd i Vlada Grčke. Nakon mesec dana intenzivnog rada, ova lepa zgrada – zasijala je punim sjajem.

Vukova zadužbina je, zajedno sa Zavodom za zaštitu spomenika kulture grada Beograda, objavila monografiju o Domu Vukove zadužbine (1996), autora Milojka Gordića, pod nazivom Zgrada Ministarstva prosvete.